امروز صبح ساعت هفت بیدار شدم . دلتنگ بودم..

همیشه اینروز همینجورم.. دلم میخواد با لباسایی که بوی نو بودنشون کل خونه رو پر میکنه با دفترای رنگ و وارنگ برم مدرسه ... از پنجره بچه ها رو با لباسای سبز و قرمز و آبی نگاه کردم .. خیلی خوبه که اونا رنگارو رو پوستشون حس میکنن .. ما همیشه سرمه ای و طوسی بودیم.

برق نگاه مادر ها رو دیدم و قمقمه های آب نو که فکر کنم آب توشون مزه لاستیک میده.. رفتم به بیست سال پیش و اینکه من اون موقع هم شکمو بودم و خوراکیمو توی صف که خانوم مدیر و ناظم و هزار نفر دیگه داشتن اون بالا حرف های صد من یه غاز میزدن خوردم ... یادمه یک ساعت مارو سر پا نگهداشتن تا حرفایی رو بزنن که هیچ معنی و مفهومی برای یه بچه کلاس اولی نداشت.

یادمه معلممون عین مامانم بود .. یادمه عاشق۵ مداد قرمز سوسماری بودم .... خیلی چیزای دیگه یادمه و الان جای گفتنش نیست.

این چند روزه رفته بودم مسافرت . جاتون خیلی خالی بود . یه کم از اون استرس و بی حالی دور شدیم .

رفته بودم چابهار . من نسیم کولر گازی رو خیلی دوست دارم  وقتی از بیرون میای خونه و شرجی هوا راه نفست رو گرفته اون خنکای کولر گازی تا عمق روحت نفوذ میکنه..

جای همگی خالی .. موجهای خروشان دریاش اصلا قابل قیاس با شمال نیست..من خودم شمال رو خیلی می پسندم ولی خیلی شلوغه تابستونا و بهم نمیچسبه... ولی اینجا ساحل خلوت و صدالبته تمیز با خرچنگایی که یه وری راه میرن و تا سایه آدم رو میبینن تندی قایم میشن منو یاد سرنتیپیتی میندازه . این دفعه کلا توی خاطرات بچگیم ووول خوردم.

پ.ن ۱ : عید فطر مبارک باشه و عباداتتون قبول..منو هم دعا کنید .

پ.ن ۲ : دلم یه خبر خوب میخواد کسی داره بده ؟!

ورود پاییز برگ ریز رو هم تبریک میگم.

سلام.

چقدر دلم تنگ شده بود .. چند وقتی هست که میخوام بیام و بنویسم ولی دوباره عادت قدیمی نوشتن توی سررسید گلومو چسبیده و شب تا چند خط توش ننویسم خوابم نمیبره.

حالا میرسیم به اینکه چرا سرم شلوغ بود..

ایشالله برای همه دخترای دم بخت و مجردین برای آبجی کوچیکه همسر جون یک عدد خواستگار آمد و در تک و تای انتخابات و شلوغی و اعصاب داغون و اینا یکعدد مراسم گل و بلبل و جشن و پایکوبی و اینا برپا بود که دقیقا یک ماه و نیم مارا درگیر خودش کرد تا جهانمون زیر و رو شه(بالاخره محسن یگانه هم به دردی خورد ...زیاد خوشم نمیاد ازش)...این دلیل اول...

دلیل دوم همانا مقارن شدن همزمان عروسی دوستی دیگر بود و باید حتما در آنجا هم حضور بهم میرساندیم و در اثنای این مراسم هم فکر میکردیم که مردم چه دل خوشی دارن که توی این روزهای وانفسا که برای سر در آوردن از حداقل اخبار توی اون مدت بی ارتباطی ما دست به دامن همه گونه فیل -شکن  و فیلنشکن و اینا حدود چهل هزار تومان خیلی قابل دار از جیبمان رفت مستقیم در جیب اینترنت گذاران دارن مدل مدل عروسی میکنن...والله که سر در نیاوردیم...از متن دور نشیم همه هم میدانند که در همچین موقعیت هایی یک خانوم چقدر سرش شلوغه از وقت آرایشگاااااااااااااااااااااه بگیر ووووووووووو بیااااااااااااااااااااااا بررررررررررررس به لباس و اینا ..خلاصه که مرده شدیم تا از سر گذراندیم و خواستیم چند روزی قصد سفر کنیم که مدل مدل هواپیما بود که از جونش سیر شده بود و چون ما از جونمون سیر نشده بودیم پولهایمان را در جیب نهاده و به روزمرگی ادامه دادیم و کارهایی که در دوران سرخوشی و جشن عقب مانده بود به انجام رسانیدیم و تا آمدیم اینجا نوشتن کنیم مراسم پاگشا به اسم من در اومد و بعدش هم ماه رمضون (قربونش برم ..عاشق اون نیم ساعت آخرشم که باید جون آدم در بیاد  تا الله اکبر بگن)و الان هم داریم تک تک مراسم افطاری را برگزار میکنیم اگر خدا بخواهد.

این هم دلایل نبودن ... راستش یکی  دیگه از دلایل هم همون کسلی و بی حوصلی و داغونی بود که همه بودن و منم مستثنا نبودم.

نسرین بانو خاگینه را درست کردیم و عالی گشتید و خودم عاشقش شدم خدا بگویم این تبریزی ها را چکار نکند که نمیذارن این یک کیلویی که آب کردیم و زحمت کشیدیم برای از دست دادنش دوباره برنگرده...خدایا خودت کمک بنما.

راستی نماز و روزه هاتون قبول باشه .. میشه منم دعا کنین ؟

خیلی دعا لازم میباشم ...از خداوند عاجزانه تمنا میکنم نظری عنایت کند .آمین.

فعلا برم ..میام.

خیلی دوست داشتم از چیزای دیگه بگم... استرس زیادی دارم تا شنبه بشه و همه چیز مشخص بشه...

دوستان بیایید همه دست در دست هم بیست و دوم خرداد را از دوم خرداد جلوه گر تر کنیم... نمیدونم چیکار باید کرد ولی میدونم همین که بتونیم  ثابت کنیم که میفهمیم ... ما هم علف هرز را از گیاه جاودانگی تشخیص میدهیم... ما میدانیم که ریحان عطر دارد ... سبز است ... علف هرز هم سبز است ولی شاید رنگی دیگر هم برای غلط اندازی به آن اضافه گردد...

تغییر کنیم و بخواهیم که بفهمند تغییر نه اینست که فقط بخواهیم شکممان سیر باشد ...

میخواهیم زندگی کنیم... میخواهیم موهای سرمان کمتر سپید گردد... میخواهیم کمی از درد نان و برنج و گوجه فاصله بگیریم و به خوشی های زندگی بپردازیم.

برای ایرانی متفاوت.

روزها از پی هم میگذرن...انگار همه رو یه غم خاموش ...یه بی حوصلگی ..یه سستی گرفته..اینجا رو دوست دارم چون میشه یه چیزایی رو که توی دلته بگی ولی...................

شاید چند وقت ننویسم....

شاید بیام سر بزنم بهتون ولی دیگه ننویسم.....

هم سرم شلوغه و هم درگیرم. خودم میخوام بدونم که الان نمیتونم زیاد بنویسم.

دلتنگم.

به سلامتی نمایشگاه کتاب هم باز شده و ما هنوز جلوی خود را گرفته ایم و پایمان از رفتن بازمانده است. از یه طرف میگم خب برم کم بخرم..چون الان تخفیف اینا میخوره بهتره.. همه جوره درگیرم با نمایشگاه امسال. . .

یادش بخیر مدرسه که میرفتیم توی این روزا چه هول میکردیم...برای کادوی روز معلم..برای نمایش روز معلم..تزیین کلاس.. هزار تا چیز دیگه مرتبط به روز معلم.. یادمه همیشه معلما میگفتن نمره های خوب شما برای ما از همه چیز بهتره...یادمه اگر کسی کادوی بزرگ میاورد ناراحت میشدن و نمیگرفتن...ولی دلم میخواد الان اونایی که بچه مدرسه ای دارن بگن..خواهرم برای پسرش یه ربع سکه گرفته تا ببره.. میگه اگه اینو نبره معلم جلوی بچه ها تحویلش نمیگیره..بعدها هم اگه لازم باشه غیبت کنه درمورد درسش همکاری نمیکنه !!!

اون یکی دوستم میگه براش با سه تا دیگه از همکلاسیا یه سکه کامل خریدیم..میگم زیاد نیست ..میگه : نه بابا ...بیا ببین بقیه چیکار میکنن براش...اینی که ما گرفتیم کم هم هست...میگم خب چه خبره ؟!!! مگه معلمای ما معلم نبودن ..همیشه میگفتن یه شاخه گل هم نگیرین..از اول اردیبهشت که تکاپوی بچه ها رو میدیدن میگفتن چیزی نگیرین.. باز همه بچه ها نفری ۱۰۰تومن یا ۲۰۰تومن میذاشتن رو هم و یه گلدون کوچیکی چیزی میخریدن..دوستم میگه خبر نداری که اگه هدیه بچه ای به دلشون نچسبه ،تا چند وقت با بچه سرسنگینن و یه جوری رفتار میکنن تا بفهمی چه اشتباهی کردی و جبران کنی !!!!

خیلی دلم سوخت... تازه فهمیدم چرا بچه ها هم مادیاتی شدن... علاوه بر فخر فروشی بچه هایی که لوازم لوکس تری نسبت به بقیه دارن پس معلمها هم تبعیض قایل میشن بین بچه ها با توجه به هدیه ای که تقدیمش شده... نمیگم همه معلمها اینجوری هستن ولی از چندتا آشنایی که پرسیدم همه اینطور بودن.... یادمه اول راهنمایی یه معلم ورزش داشتیم که من خیلی دوستش داشتم و حتی با هم تلفنی حرف میزدیم و کلی با هم دوست بودیم.. مونده بودم براش چی بخرم .. خیلی دوست داشتم یه چیز خوب براش بخرم ولی میدونستم که مادیاتی نیست ..براش یه کارت تبریک خریدم و توی یه دفتر خاطرات کوچولو (از همونایی که گل و پروانه و شمع داشت کنارش ) تمام خاطراتی که باهاش داشتم رو نوشتم ،با یه شاخه گل رز براش بردم..خیلی خوشحال شد..میگفت تا حالا چیز به این قشنگی هدیه نگرفته..اینکه خاطراتش با یه نفر براش ثبت شده توی یه دفتر و میتونه اونارو مرور کنه...          چقدر ساده بود خوشحال کردن یه نفر ..چقدر بی آلایش بودیم ..ولی الان چی !؟! هر پدر و مادری رو میبینی دنبال یه چیز دهن پرکن تر هستن...شاید تقصیر پدر و مادر ها هم باشه کسی چه میدونه !!

راستی یه سوال به ذهنم رسید ... کدوم از شما ها هنوز دفتر خاطرات داره ؟!

ما آخر سال که میشد یه دفتر رو میدادیم به همدیگه (حتی اونایی که باهاشون قهر بودیم )تا برای همدیگه یادگاری بنویسیم...شعرای عاشقانه بنویسیم ... کلی دل و قلوه رد و بدل کنیم ..و آخرش یه امضا (که اون روزا دغدغه اصلیمون هم بود که ببینیم امضای کی قشنگتر و تاپ تره، نسبت به بچه های الان خیلی خنگ و ملنگ بودیم کلا شووووت بودیم ) و یه قلب و جزیره ای که یه دختر توش تنها نشسته ... پارسال توی خونه تکونی پیداش کردم...اینقدر بهم چسبید اون شعرای "نمک در نمکدان شوری ندارد    دل من طاقت دوری ندارد"  ..." بیخودی نیست که در کنج دلم جا داری ...خوشگلی ،بانمکی،دوچشم زیبا داری" رو خوندم... به جان خودم به این هم فکر کردم که چقدر گیج بودیم و چه چیزای موهمّی در دنیا وجود داشته و ما ازش بی خبر بودیم و همون دفتر خاطرات رو هزار تا سوراخ از دست ناظممون قایم میکردیم... هی روووووزگاااار... پیر شدیم رفتا